Hüzündeki Burukluk
14.7.2009 ·
Yağmur yağıyor ne güzel. Damlalar yere düşüyor göz yaşlarımla birlikte.Karanlık çokmuş caddeye gece olmuş gökyüzünde,insan ürperiyor doğrusu.Anılar hiç rahat bırakmıyor dinlemek istemiyor dillenmek istermişcesine aklınla oyun oynuyor.
Selam olsun o zaman anılara yaşadıklarıma ve yaşamak istediklerime.Dünya elinde bir file ile avlıyor insanları bunları izletmek içinde yeryüzünde bırakıyor beni tanrı. Günahlarım çok fazla belkide fakat ben sevebilirim.
Artık beynim bir düşünceden diğer bir düşünceye atlamakta.Algılayamamakta gerçekleri inanmak istememekte kalbim huzura ve inanca,sanırım ölüyorum ben.
Ne kadar rahatlık bu ölüm bir kemerden koşarak inmek gibi huzurlu geliyor insana bütün bu olumsuzluklardan kurtulmak ve o mis kokuya ulaşmak gibi..Ama değil asıl gerçek orda gizli gidilmemesi gereken bilinmemesi gereken gerceklerin hepsi orda, ölümde gizli..
Neyse defterim; çayım bitti.Ve benim düşünselimde sona erdi burda.Kalemimin kalbi kırık yazmak istemiyor,benim gönlüm buruk yaşamak istemiyor.
Karanlık bir kayada oturuyorum taki o gelene kadar..
Şimdilik hoşcakal.
Ceren Çeltik.
Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır
« Önceki ::